Kryteria diagnostyczne bulimii

Podobnie jak w przypadku anoreksji, u bulimików mamy do czynienia z ponadprzeciętną koncentracją na wyglądzie i nadmiernej kontroli masy ciała. Chorobie tej towarzyszą także nawracające, okresowe epizody napadowego objadania się, przez co rozumiemy skonsumowanie dużej ilości jedzenia czemu towarzyszą wyrzuty sumienia oraz poczucie utraty kontroli nad swoim ciałem. Nieodłącznym elementem bulimii jest także podejmowanie ekstremalnych zachowań związanych z kontrolą masy ciała, np. restrykcyjne diety oraz wywoływanie zachowań oczyszczających organizm np. poprzez prowokowanie wymiotów lub nadużywanie środków przeczyszczających.

Kiedy bulimia się ujawnia?

Bulimia objawia się nieco później niż w przypadku anoreksji. Zwykle choroba rozpoczyna się w okresie późnej adolescencji, a nawet wczesnej dorosłości. Początkowy etap rozwoju choroby można porównać z anoreksją, dotyczy to ok. 1/4 przypadków. Rozwój bulimii często poprzedzony jest wieloletnimi zaburzonymi zachowaniami żywieniowymi. Dużym utrudnieniem w rozpoznaniu choroby u bliskich jest bardzo często utrzymywana prawidłowa masa ciała. Spożywanie zbyt dużych porcji jedzenia w porównaniu z innymi często „zaślepia” bliskich, zwłaszcza gdy działania kompensujące podejmowane są w samotności. Nadmierne objadanie także bywa ukrywane przed rodzicami i bliskimi, mimo że pojawia się zwykle raz w tygodniu minimum przez trzy miesiące. Niejednokrotnie podejmowana jest także większa aktywność fizyczna. U pacjentów, u których mamy do czynienia z epizodami napadowego objadania się często obserwowane są objawy depresyjne, a nawet wielokrotne samookaleczanie oraz nadużywanie substancji psychoaktywnych, zwłaszcza alkoholu. Jest to pewnego rodzaju sposób radzenia sobie ze stresem związanym z niepowodzeniami i uciszaniem pojawiających się wyrzutów sumienia.

Sam nie zwalczysz bulimii

Bulimia jest nie tylko trudna w rozpoznaniu, ale także proces leczenia jest długi i mozolny. Niejednokrotnie zagrożony dużym ryzykiem niepowodzenia, co często zniechęca osoby chore do podejmowania dalszych prób wyjścia z choroby. Aby leczenie uznać za skuteczne musi brać w nim udział zmotywowany pacjent, a także doświadczony personel medyczny złożony z psychiatry, psychologa oraz dietetyka, specjalizujących się w leczeniu zaburzeń odżywiania. Profesjonalne leczenie bulimii powinno obejmować psychoterapię, ze szczególnym uwzględnieniem terapii behawioralno-poznawczej oraz terapii rodzinnej. Rola dietetyka powinna być nastawiona na uświadamianie znaczenia racjonalnego i zdrowego żywienia. Chorzy muszą uwierzyć, że jedząc to co lubią mogą być szczęśliwi i posiadać wymarzoną przez siebie sylwetkę. Wydaje się to oczywiste? Wierz mi, wielu cierpiących na zaburzenia odżywiania nie zna podstaw żywienia tylko bazuje na „głupotach” wyczytanych w internecie. Dużym powodzeniem cieszą się także różnego rodzaju grupy wsparcia, motywujące do zmiany zachowań.

Jak zdiagnozować jadłowstręt psychiczny?
Oddaj głos.
Please wait...