Jak zdiagnozować jadłowstręt psychiczny?

Anoreksja – Nieodłącznym elementem który musi towarzyszyć osobie ze zdiagnozowaną anoreksją to nadmierna koncentracja na własnym wyglądzie współuczestnicząca z kontrolą masy ciała. Osoby chore podejmują aktywne działania zmierzające do osiągnięcia nieprawidłowej niskiej masy ciała (za dolną granicę normy uznaje się BMI < 17,5, przy współtowarzyszeniu pozostałych kryteriów diagnostycznych). Ma to niezwykle istotny związek z budowaniem poczucia własnej wartości.

Do niedawna dodatkowym kryterium był wtórny brak miesiączki, który został usunięty w najnowszym wydaniu DSM V, ze względu na fakt, że przebieg choroby u kobiet charakteryzujących się występowaniem pozostałych kryteriów diagnostycznych nie różni się postępem choroby u kobiet miesiączkujących i tych u których miesiączkowanie ustało.

Kiedy anoreksja nas „dopada”?

Anoreksja zwykle objawia się w okresie dojrzewania, a pierwszym jej symptomem są ograniczenia żywieniowe. Bardzo często nagła rezygnacja ze słodyczy oraz przejście na dietę wegetariańską, co rodzicom tłumaczone jest jako zainteresowanie losami zwierząt. Dodatkowo dieta staje się coraz bardziej rygorystyczna, dochodzą nowe ograniczenia jakościowe jak i ilościowe. Zwiększa się natomiast upodobanie do produktów eko oraz szczegółowe liczenie kalorii oraz ilości spożywanego pokarmu, np. określenie co do jednej sztuki ilości zjedzonych nasion słonecznika. Niejednokrotnie wzrasta zainteresowanie aktywnością fizyczną, co argumentowane jest troską o zdrowie.

Jadłowstręt psychiczny

Już sama nazwa anoreksja inaczej zwanej jadłowstrętem psychicznym sugeruje leczenie u psychiatry.

W rezultacie następuje spadek masy ciała, co często ukrywane jest obszernymi, oversizowymi ubraniami. Częstą cechą dotyczącą około połowy chorujących jest także napadowe objadanie się skutkujące wzrostem masy ciała i przejście w postać bulimiczną lub mieszaną formę zaburzeń odżywiania. Taki obrót sprawy często usypia czujność rodziców. Niepokojące powinno wydawać się opiekunom także spożywanie posiłków w odosobnieniu, we własnym pokoju, przed komputerem, co często wyjaśniane jest natłokiem obowiązków szkolnych i koniecznością nauki.

Ku przestrodze nic na siłę

Kiedy rodzic zaczyna zauważać zmianę w zachowaniu swojego dziecka zaczyna nakłaniać do tzw. „normalnego jedzenia”, często powtarzając słowa: „tyle czasu tak jadłaś/-eś i było dobrze”, „jedz więcej, bo będę Cię pilnować”, „przecież dobrze wyglądasz mając więcej kilogramów” itd. Zachowania anorektyków w zakresie żywienia i koncentracji na własnym wyglądzie bardzo się usztywniają, zatem widząc brak zrozumienia u domowników, zaczynają ukrywać swoje problemy i zamykać się w sobie. Każda terapia powinna być dopasowana do potrzeb konkretnego pacjenta i powinna być „skrojona na miarę”.

Terapia dietetyczna – czy jest potrzebna w procesie leczenia anoreksji?

Już sama nazwa anoreksja inaczej zwanej jadłowstrętem psychicznym sugeruje leczenie u psychiatry. Jednak niezbędne w tym skomplikowanym procesie jest także spojrzenie na dietę jako problem oraz uświadomienie tego problemu pacjentowi. Prowadzenie niewłaściwej diety w procesie leczenia może mieć wiele negatywnych skutków:

  • może być przyczyną nadmiernej koncentracji na jedzeniu, a co za tym idzie obniżeniu procesów myślowych wpływających na procesy komunikacji
  • może wywoływać lęk nie tylko przed przybraniem masy ciała, ale także wywołanie silnego przeżycia emocjonalnego w przypadku złamania reguł dietetycznych, pociągających za sobą wywołanie poczucia utraty kontroli, niezwykle istotnej gdy dopadnie nas anoreksja oraz poczucia winy
  • ograniczenie w życiu towarzyskim, wynikające z obawy osoby chorej przed opinią osób towarzyszących podczas posiłku; anorektycy boją się, że ich sposób jedzenia będzie odbierany za niewłaściwy bądź uznawany za oznakę słabości
  • może prowadzić do epizodów napadowego objadania się, do których dochodzi na skutek zmęczenia restrykcyjną dietą w momentach słabości
  • może prowadzić do skrajnego niedożywienia i znaczącej często bezpowrotnej utraty zdrowia

Właściwe prowadzenie terapii dietetycznej polega na pracy coachingowej i indywidualnym podejściu do problemów dotykających osoby chorej. Indywidualizm i praca nad konkretnymi nawykami dotyczącymi danego pacjenta są niezbędne w procesie leczenia i zwiększaniu świadomości żywieniowej, która bardzo często jest niewielka.

Oddaj głos.
Please wait...